#mindfulness

Mindfulness

05:42
Najpierw znalazłam ogłoszenie o internetowy kursie.
Kiedy je znalazłam, leżałam właśnie na brzegu Morza Śródziemnego i stan mojego ducha był bardzo dobry. Pasowało mi miejsce, temperatura, wypełnienie żołądka, towarzystwo. Byłam w zgodzie ze światem i sobą. (Tak, tak! Też uważam, że to jakieś wyjątkowe uczucie.) Ponieważ w treści ogłoszenia znalazłam informację, że kurs prowadzi Wojciech Eichelberger, a po kursie będzie mi w życiu jeszcze łatwiej i lepiej, no to postanowiłam się zapisać. Bo kto by nie chciał utrzymać takiego stanu pogodzenia ze światem, który najłatwiej uzyskać  nad ciepłym morzem? Za kurs zapłaciłam cenę przyzwoitą, a potem była obniżka, więc jeszcze poleciłam przyjaciółkom. Niech mają dziewczyny dobre życie.
W kursie, który w nazwie ma to obce słowo, chodzi głównie o to (ujmując rzecz w ogromnym uproszczeniu) jakimi sposobami wycofać  się z wszechobecnego pędu. Inaczej mówiąc, co zrobić, żeby nie lecieć, tylko ŻYĆ. A żyć to mi się chce bardzo, za to lecieć już niekoniecznie. Niech lecą młodsi. A ja sobie spokojnie, w swoim rytmie. Może pójdę, może pojadę, a  może posiedzę?
Ale to wcale nie jest takie łatwe.
Po powrocie znad ciepłego morza rozpoczęłam swoją rozwojową przygodę z Wojciechem Eichelbergerem. On do mnie mówił, a ja myślałam. Potem zawołałam męża, bo uznałam, że i on powinien posłuchać mądrego człowieka. Generalnie mój guru zachęcał, by być tu i teraz, a nie w przyszłości lub przeszłości. W zgodzie ze swoim ciałem. Nie popędzać siebie, nie katować cierpkimi uwagami wypowiadanymi pod własnym adresem. Spać , jeść i kochać. I jeszcze zachwycać się przyrodą i pięknem świata.  
Boże! Jakie to proste! - pomyślałam sobie. Tak zrobię!
Następnie poddałam się biegowi zdarzeń i pojechałam do przyjaciółki, by omówić nasze plany na kolejną aktywność. Mąż natomiast udał się na drugi koniec Polski, by pozałatwiać ważne sprawy, aby i on mógł już tylko spać, jeść i kochać. Generalnie uznaliśmy, że kierunek słuszny i tak chcemy żyć. Znaczy jeść, spać i kochać – nie jeździć, by załatwiać. W tym celu musimy jednak  jeszcze trochę pobiegać, zanim sobie usiądziemy i będziemy mindfulness.

Kiedy byłam w Korzeczniku u Marii zachwycałam się wszystkim, co było wokół mnie. Pieknym zachodem słońca,
czerwonymi drzewami,
schowanym jeziorem.
Mogłabym tak zachwycać się przez cały dzień, ale usiadłyśmy przy stole i 17 godzin z małą przerwą na sen knułyśmy. Na spacer był czas wieczorem, za to jak już poszłyśmy, to tak się nazachwycałam, że potem spać nie mogłam, bo widoki faktycznie cudne, że ojejku. Jak to na polskiej wsi, gdzie nawet sklepu nie ma. Tylko szkoła!
Potem, nadal w zgodzie z sugestią mojego guru i przesłaniem kursu, pojechałam na konferencję w sprawie właściwego dbania o swoje ciało. Bo guru powiedział „jeśli chcesz o siebie właściwie zadbać, to musisz rozumieć, jak działa twoje ciało”.
Wróciłam przekonana, że idę w dobry kierunku i z nową energią do działania. Spotkania z kobietami i edukacja (w każdej postaci!) to moje źródło energii odnawialnej.

W poniedziałek, po powrocie ogarnęłam dom i swoje biurko. A we wtorek Mąż mój własny wkroczył z naręczem kwiecia i zanim zdążyłam zapytać, czy napadł na kwiaciarkę, powiedział, że to bardzo ważny dzień w naszym życiu. I TO JA SIĘ MUSIAŁAM ZASTANOWIĆ o co mu chodzi? I to ja zapomniałam, że właśnie mamy 20 rocznicę ślubu. No po prostu tak mi ten mindfulness wyczesał przeszłość, że już nic nie zostało?
A potem, jak na prawdziwie kochające się małżeństwo – on mi naprawił rower ( w myśl teorii, że jak mężczyzna chce powiedzieć kobiecie, że ją kocha, to jej umyje samochód!),  a ja podziwiałam jego umiejętności. Póxniej zaproponował rajd z okazji dwudziestolecia wokół Malty, co mnie się bardzo spodobało, bo przez ubiegłe dwadzieścia lat o wycieczkę rowerową doprosiłam się ledwie dwa lub trzy razy. Więc to faktycznie wielkie święto. Tym bardziej podobał mi się ten pomysł, że 20 lat temu naszych weselnych gości zaprosiliśmy na wycieczkę statkiem po Warcie, więc w pewien sposób kontynuowaliśmy naszą nową świecką tradycję. No i pojechaliśmy w świetle zachodzącego słońca.
Po drodze wpadliśmy na rocznicową lemoniadę.

Było pięknie, tu i teraz, z przesłaniem mądrego guru w podświadomości.
A po lemoniadzie okazało się, że mój rower znowu się zepsuł i mogę go już tylko prowadzić. Tym samym mam szansę zrobić ponad 6000 kroków, czyli tyle ile powinno się chodzić każdego dnia. W tych zaleceniach o chodzeniu, nikt nie mówił o prowadzeniu roweru, więc jednak wróciłam tramwajem, a Mąż kiwał mi na przystanku. Wzruszające.
Wieczorem zgodnie zbieraliśmy ślimaki, które zżarły nam nasze wszystkie surfinie i nie powiem jakich wyrazów używał Małżonek, reagując na kolejne wyłażące z krzaków brązowe potwory. Ale zbiory były bardzo udane i naprawdę byliśmy bliżej przyrody.

Ciekawa jestem ile czasu będę potrzebowała, by się zapomnieć i otrząsnąć.
Na razie – mindfulness.
Wakacje to stan umysłu.

 
Czytaj więcej »
#szkolaliderów

Taki prezent

07:05
- To jest dyskryminacja – powiedział jeden z mężczyzn stojących przy stoliku z kawą. Ja oczekuję, że takie same warsztaty, zostaną zorganizowane dla mężczyzn.
Stolik był wspólny dla trzech różnych grup szkoleniowych. Mężczyzna brał udział w szkoleniu innej grupy, a dyskryminowany poczuł się w związku z faktem, że Szkoła Liderów zorganizowała warsztat dla kobiet, pod nazwą „Własny pokój”. Stałam obok, kiedy wyraził swoje niezadowolenie. W pierwszym odruchu poczułam przypływ energii, co z pewnością doprowadziłoby do konfrontacji. Na szczęście, zanim zwoje mi się poruszyły, on, ze swoim poczuciem dyskryminacji, odszedł do swojej sali.

Toż nie będę za nim lecieć i okładać piąstkami, nie będę tłumaczyć i przekonywać  - pomyślałam. Nie będę. Niech się męczy chłopczyna, niech zabiega i niech ma swoje męskie zgrupowania. I niech próbuje tej drogi.
Zaproszenie do udziału w warsztatach z Natalią de Barbaro „Własny pokój”  potraktowałam jako prezent od losu, gratkę nie lada i niezwykłą niespodziankę. Bo lubię teksty Natalii, które czytam w kobiecych i psychologicznych pismach. Lubię jej dojrzałość, uważność i rozwagę w tym, co pisze. W dodatku towarzyszyło mi wewnętrzne przekonanie, że zaproszenie dostałam w najbardziej odpowiednim czasie i odpowiednich życiowych okolicznościach. Dlatego bez żadnych wahań pojechałam. Teraz mam za sobą dwa dni pracy, wspólnej wycieczki w głąb siebie. Wspólnej, bo warsztat jest tak pomyślany, że wszystkie uczestniczki stanowią o jego jakości. Natalia de Barbaro – uważna przewodniczka, kieruje tym procesem. To, co jest treścią zajęć, wynika jednak z tego, co zobaczą inne kobiety. A kobiety widzą i czują. Więc działo się w czasie zajęć znacznie więcej, niż można ewentualnie przewidzieć, planując warsztat.

W spotkaniu brały udział liderki – czyli wykształcone, aktywne, mądre i doświadczone kobiety z bardzo różnych środowisk. Razem (11 kobiet) miałyśmy ponad pięćset lat i ogromny zasób doświadczeń. Dopiero teraz, po zakończonych zajęciach, rozumiem, jaki to jest potencjał. Nie opiszę na czym polega pomysł tych warsztatów, bo zachęcam do uczestnictwa w tym spotkaniu z Natalią i nie chcę swoim odbiorem niszczyć u innych radości odkrywania. Napiszę tylko, że mam wrażenie, iż dla nas wszystkich było to doświadczenie jedyne w swoim rodzaju i bardzo wzmacniające. NIEZWYKŁE.
Pozbierałam w czasie tych zajęć kilka myśli do mojego życiowego koszyczka. Pewnie się przydadzą na przyszłość. Na przykład taka „Wolność trzeba sobie karczować codziennie i konsekwentnie”. Przytaczam ją, bo mimo wielkiego zaawansowania w pielęgnowaniu swojej wolności, sama nazbyt często mam wątpliwości, czy aby na pewno mam prawo o nią walczyć. Bo „trzeba”, bo „musisz”, bo „powinnaś” są często obezwładniające i tak łatwo nimi zapuścić swoje życie. Wtedy moje „chcę” i „mogę” nie wyrasta, karleje, nie ma przestrzeni do życia.

Albo takie pytanie: „Jak zrobić, żeby to, co nam się przydarzyło, nie zmarnowało się?”. To pytanie dla wszystkich ludzi, ale kobiety (według mnie bardziej refleksyjne!), mogę dzięki temu łatwiej radzić sobie z kryzysami. Dużo było o kryzysach, bo czas mamy taki bardziej niespokojny. Każda z nas przyjechała z jakimś. Zadziwiające jest, że po tym warsztacie, po kolejnych sesjach i wielogodzinnej pracy, wyjechałyśmy wszystkie dużo silniejsze. To jest potężna siła mądrej i dobrej rozmowy.
I jeszcze jedna myśl, którą złapałam w locie i dzielę się z wami: „Nie ma jednoznacznych odpowiedzi, które zostają na zawsze i są dobre”. To ważne dla tej części mnie, która chciałaby raz na zawsze wszystko poukładać. Tymczasem póki życia, póty refleksji nad nim i nad sobą. To także zgoda na błądzenie i na to, że mogę nie wiedzieć na pewno.

Dzisiaj mam kolejne urodziny! Udział w warsztatach (naprawdę zbieg  okoliczności!) potraktowałam jako prezent od losu. Najlepszy, jaki kobieta mogłaby sobie wymyślić. Lepszy od najlepszego spa, biżuterii, czy innych okolicznościowych podarków. Dostałam dar wrażliwej uwagi, wielkiej życzliwości i bliskości. Mogłam przejrzeć się w oczach innych kobiet, mogłam zmierzyć się z uniwersalnymi doświadczeniami, mogłam zabrać ich siłę i porzucić swoje rozterki.
W moim pokoju zrobiło się jaśniej.
I zrobię wszystko, by przyczynić się do szerzenia tej formy dyskryminacji.
A moje GURKI (od guru – koncept Natalii de Barbaro!) pozdrawiam serdecznie
Czytaj więcej »

Aklimatyzacja

12:53

- A klimatyzacja? – zapytałam nieśmiało swojego lekarza, wyraźnie zniesmaczonego moim niedouczeniem.
- Klimatyzacja też! Oczywiście! – nieznacznie ożywił się po tym pytaniu, wskazującym, że jako mało rozsądna, chcę się jednak czegoś więcej dowiedzieć.
A to zawsze rodzi nadzieję, że jak się dowiem, to zapamiętam. A jak zapamiętam, to może wprowadzę w życie i nie będę w przyszłości sama sobie fundować kłopotów, a lekarzowi zawracać głowę. Tym bardziej, że upał jest niemiłosierny, a jemu właśnie zmarł pacjent na wyjeździe. To znaczy pacjent wyjechał i zmarł. I teraz – on, czyli mój lekarz, musi wysłać jakiegoś innego lekarza ze swojej poradni, a NFZ nie przewiduje takiej sytuacji. Tak naprawdę już samo chorowanie pacjenta jest trudne dla systemu opieki zdrowotnej, a co dopiero umieranie nie w swoim łóżku lub szpitalu. Nie ma nikogo, kto by wystawił akt zgonu i trzeba jechać kilkadziesiąt kilometrów. Bo pogotowie do zmarłego nie przyjedzie, a lokalna przychodnia zmarłego nie zarejestruje. Kto pracował w instytucji publicznej, wie, że niespodziewane wyjazdowe świadczenie usługi zawsze jest kłopotliwe. Wiąże się z kosztami i brakiem chętnych do jazdy. W dodatku w taki upał. Nie dziwota, że doktor jest zmarnowany nie gorzej ode mnie i patrzy na mnie – ofiarę podróży podniebnych na własną prośbę – z politowaniem.
- Zresztą! – dodaje po chwili - w naszym wieku, to jednak najmniej kłopotliwe są podróże do Kiekrza. – kończy swoją długą wypowiedź na temat tego, co mi zaszkodziło i co jest przyczyną stanu kompletnej demolki mojego organizmu.
O wieku z kolegą Doktorem nie będą dyskutować, bo to medyk kształcony, ceniony i w dodatku świetnie zna mój pesel oraz mnie, od ponad czterdziestu lat. Kiedyś, sto lat temu w szkole, mogłam podważać jego wymądrzania. Teraz przyjmuję tę mądrość z pokorą i staram się stosować. Naprawdę się staram. Tyle, że mi to nie wychodzi.
Bo jak tak w zimne, lutowe poranki kuszą człowieka obrazkami rajskiego wypoczynku, to w mojej głowie dzieją się takie rzeczy, o jakich się filozofom….
Oni – znaczy filozofowie, nawet nie zdążyliby się zastanowić nad moimi decyzjami, a ja już mam wykupione toto, co człowieka potem tak zmitręży. I piszę to wszystko tylko po to, by powiedzieć, że wakacje wakacjami – udają się lepiej lub gorzej. Ale przygotowanie do wyjazdu i aklimatyzacja po powrocie, trwa coraz dłużej. Gdyby mi to ktoś powiedział, że tak będzie, dziesięć, nawet pięć lat temu wyśmiałabym gościa i spuściła na drzewo.
Niemożliwe! Nie ja.
Każdy, ale nie ja!
A tymczasem proszę bardzo. Od tygodnia jestem w Poznaniu i od tygodnia liżę rany. Negocjuję z jelitami, bo tam miliony bakterii odmawiają współpracy, ponieważ nie lubią podróży. Przekonuję głowę, że już jesteśmy i może nie boleć. Poszukuję wewnętrznej energii, by się zebrać i ruszyć do boju o lepsze jutro, ale zdaje się, że w tureckich krzakach wyciszyłam się ostatecznie.
Nawet rower mi zdechł i nie mogę na nim jeździć.
Lekarz twierdzi, że przyczyną jest prawie wszystko – woda, klimat, inne temperatury (czytaj niższe niż u nas chyba, ale nie dopytywałam, bo bałam się odpowiedzi) jedzenie (nota bene bardzo mi służyło w Turcji), ruch lub brak ruchu i nawet klimatyzacja ( ta na pewno – w Turcji przy 27 stopniach mrozili człowieka w autobusie! Co by zrobili przy 37?). Do tego wiem, że przyczyniłam się do emisji CO2, ponieważ leciałam samolotem i teraz mam jeszcze wyrzuty sumienia. Bo efekt cieplarniany i temu podobne historie.

I tak sobie myślę, ile to człowiek musi zapłacić, żeby wypocząć.
Kiedyś jednak było łatwiej.
Może dlatego, że bliżej?
Czytaj więcej »

Spacer

05:27

Kiedy wyjeżdżam za granicę, staram się uważnie przyglądać zwyczajnym ludziom i życiu miejscowości, w których jestem. Nie lubię wielkich hoteli, nie przepadam za blichtrem i ociekającymi przepychem obiektami. To zupełnie nie moje klimaty i choć z luksusem raczej umiem sobie poradzić, to na pewno nie wybieram takich miejsc, jako docelowe i niezbędne, by wypoczynek był udany. Z licznych wyjazdów pamiętam za to chwile, zaskoczenia, spotkania z ludźmi, wrażenia. Reszta się zlewa i gdzieś ginie.
W Turcji jest oczywiście wiele atrakcji, które kuszą na tyle skutecznie, że mogłabym tutaj jeździć co roku. Należą do nich na pewno widoki i jedzenie.
Ale nie będę o nich pisać więcej, bo przecież zdjęć z urlopu nad Morzem Śródziemnym pełno, a bogactwo kuchni śródziemnomorskiej, choć niekwestionowane, nie każdego zachwyci. W każdym razie – ja jestem zakochana i mogłabym tu zostać, po kres swoich dni. Wszystko mi pasuje, a przy stole toczę nieustanne boje z własnym rozumem. No ale jak tu nie spróbować?
Tymczasem czas wypełniamy lekturą i wycieczkami. Namawiam wszystkich do samodzielnych wypadów, środkami komunikacji publicznej (w Turcji bardzo tania i naprawdę sprawna). Kilka dni temu urwałam się na samotny spacer po Bodrum. Nikogo nie musiałam pilnować, nikogo nie musiałam przekonywać, nie musiałam przejmować się, że za gorąco, za duszno i po co myśmy tu przyjechali. Każda nieformalna kierowniczka lub urodzony kierownik grupy, wie o czym mówię. Mogłam w spokoju pochodzić, podpatrzeć i nacieszyć oko oraz inne zmysły. W spokoju! To jest luksus, który cenię najbardziej.
Zaczęłam od bazaru.
Uwielbiam, choć ten w Bodrum jest bardzo męczący, bo wszystko odbywa się pod blaszanym dachem i na stosunkowo małej przestrzeni. Ale gwar, ruch, nawoływania, tłum ludzi różnych ras, kolory. Chodziłam i przyglądałam się sprzedawcom i kupującym, wśród których pełno Rosjan i Polaków. Mam szczęście, bo nikt mnie nie zaczepia „hej kolega”, nie wciska towaru. Umiem się obronić przed nachalnością i mogę sama oglądać. Mam wtedy siły, by znaleźć obrazki, które mnie zachwycają, jak ten:
Jak widać obsługa na bazarze jest kompleksowa.
Po wizycie na bazarze człowiek jest po prostu wykończony i musi się zregenerować. Trzeba usiąść i coś zjeść. Najlepiej tam, gdzie jest dużo miejscowych, bo wtedy wiadomo, że jest dobrze i tanio. Taki właśnie bar znalazłam. Zanim pomyślałam, co bym chciała, już byłam obsłużona i mogłam w spokoju, przy wentylatorze jeść i patrzeć, jak kilkanaście osób zwija się, by obsłużyć tłum gości. Posiłki przygotowywał młody Turek, który wykonując ciężką pracę w trudnych warunkach (upał i żar z pieców i rusztów) uśmiechał się, rozmawiał, śpiewał i zaczepiał ładne dziewczyny. 
Kiedy zauważył, że na niego patrzę, zaczął rozmawiać także ze mną. Produkcja kebabów cały czas szła pełną parą. W pewnym momencie przyszedł starszy pan (ojciec? Szef?) i wtedy mój główny kebabowy odśpiewał tureckie sto lat. Potem wszyscy mężczyźni pracujący w barze składali mu życzenia, obejmowali się i dotykali głowami. Było widać, że lubią się nawzajem i każdy wie, co ma robić. I tylko przy kasie stała kobieta, która pobierała opłaty od armii zgłodniałych.
Najedzona mogłam iść dalej na spacer ulicami Bodrum. Tłum turystów, hałas, upał. Męczące bardzo. Dlatego co pewien czas wchodziłam do sklepów, by w chłodzie klimatyzacji odpocząć. Okazało się, że nie ja jedna wpadłam na ten pomysł.
Ja miałam tylko mniej odwagi. Psy, jak widać, są częścią tego miasta i nikomu nie przeszkadzają. Mnie też nie. Najmilej jest oczywiście w starej części miasta, gdzie zaułki uwiodą każdego swoją urodą, ale wystawy sklepów są także niezwykle kuszące.
Po tych uliczkach mogłabym chodzić codziennie. Nie znudziłoby mi się.
Wróciłam do swojego hotelu bardzo zmęczona i bardzo zadowolona. Bo hotel mamy tez cudny. Niestety nie wróżę mu długiego życia, bo wszystkie, w których byłam poprzednio – kameralne i spokojne, albo zburzono i powstały apartamenty, albo splajtowały i straszą pustką, jak ten w Turgutreis, gdzie kiedyś złamałam sobie nogę.

A tureckie hotele nastawione na masowego odbiorcę z Rosji i Polski, to prawdziwa zgroza.

Czytaj więcej »

Wcale nie śmieszna historia czarnych majtek

01:50


Naprawdę! Bez żadnej ironii, historia bardzo poważna. Otóż znajoma moja, znana z elegancji i umiłowania dobrego stylu oraz, ku swej zgubie, czystości i higieny, postanowiła przeprać bieliznę. Bielizna, jak nazwa wskazuje, miała kolor czarny, gustowne wstawki koronkowe i była z gatunku tych, o których kobieta najpierw marzy, potem ogląda i rozważa, czy jej rozumu nie odjęło, bo cena, gatunek i firma sugerują, że właśnie tak jest, że udar pewnie, bo kto widział takie majtki w tym wieku i inne takie. Więc kobieta najpierw je ogląda i rozważa swoje chęci, a potem z okrzykiem – a co tam , raz się żyje – A CO! - kupuje. Albo namawia swego męża, który w pomroczności jasnej kupuje toto za bajońską sumę w okresie szału świątecznych zakupów.
I wtedy kobieta ma. 
Z mocnym postanowieniem, że teraz już będą razem po grób – znaczy ona i te majtki - (bo cena, bo wiek słuszny, bo czarne). I jeszcze, że te majtki musi cenić, jako dojrzała, bo jak była młoda i pewnie ich atrakcyjność, bardziej budowałaby jej kobiecość, to majty były tylko w MHD i one budowały socjalizm a nie odpowiadały i kształtowały jej potrzeby. Armia kobiet w naszym kraju, wie jakie to były różnice w podaży (o ile była!) i oczekiwaniach społecznych.
Więc teraz, szczęśliwa posiadaczka wyjątkowej bielizny z upodobaniem do czystości, czasem ulega pokusie, by je przeprać i wywiesić. Tak uczyniła. Pech chciał, że zrobiła to w hotelu, w dodatku tureckim. Mało tego, powiesiła w łazience, a następnie oboje z mężem rzucili na majtki mokre ręczniki kąpielowe.
I ZAPOMNIAŁA !
Jak mogła!!!?
Zorientowała się dnia następnego, lub dwa dni później, bo czas w hotelu jakoś się zlewa i człowiek musi głównie odpoczywać, a nie pilnować bielizny. Choćby najpiękniejszej i w dodatku czarnej. Kiedy tylko rozpoznała brak, przybiegła do reszty towarzystwa, by podzielić się swoim smutkiem po stracie. Towarzystwo – dodam bardzo życzliwie usposobione i żądne przeżyć, uruchomiło zwoje i natychmiast poradziło, by właścicielka zagubionych majtek szybko poszła do sprzątaczki, która pewnikiem nawet nie wie, że zwinęła z mokrymi ręcznikami cudzą własność, w dodatku bardzo osobistą. 
No bo przecież różne rzeczy można ludziom zabrać, ale żeby majtki?
Znajoma postanowiła interweniować. 
Nie skorzystała z naszych dobrych rad, by z turecką obsługą hotelu porozumieć się w stylizowanym języku wroga naszego odwiecznego (tu była zespołowo opracowana propozycja niezbędnej frazy: byte majne galoten szwarcen). Nie przyjęła również innych szybko opracowanych przez nas wersji komunikowania się w różnych innych językach, a dodam - kreatywność nasza była ogromna. Spojrzała na nas, bardzo przejętych tym zdarzeniem, z góry i z politowaniem. Następnie wyjęła smartfona i w translatorze wpisała (czarne majtki pokój nr 700) i otrzymała natychmiast odpowiedź od bezdusznej maszyny. Poszła dumna ze smartfonem w ręce. Szła z gracją, jak każda elegancka, europejska kobieta, przyciągając zazdrosne spojrzenia bardziej zaniedbanych niewiast, leżących w różnych pozach na leżakach oraz mężczyzn, szukających pięknych kobiet z poważną wadą wzroku, pozwalającą pominąć wylewające się z kąpielówek nadmiary opuszczonych mięśni brzusznych i nawiązać interesującą znajomość.
Szła, jak każda z nas by poszła, by odzyskać istotny dowód przynależności do świata elegancji.

Po krótkiej chwili była z powrotem. Grację ruchów gdzieś po drodze zgubiła, został tylko pośpiech. Przycupnęła lekko przepłoszona na leżaku i opowiedziała o konfrontacji z rzeczywistością. Doszło do niej w przepięknym dużym patio, z którego rozchodzą się dróżki do kilkunastu małych domów, w których są pokoje. Wszystkie balkony wychodzą na ten wewnętrzny ogród. Okazało się, że znajoma pokazała ten napis na smartfonie pierwszej z napotkanych sprzątaczek, czym wzbudziła jej wielką uciechę. Ta odesłała ją do recepcji. Dodać należy, że w tym hotelu każdy mówi w swoim języku i tylko najbardziej znane słowa są wspólne – np. recepsion. Reguły gry obowiązują także w recepcji. No chyba, że jest główny menadżer.  Jednak zazwyczaj stoi tam kilku niezwykle przystojnych młodych ludzi, którzy świetnie mówią po turecku i na widok klienta dziwnie zapadają się w sobie. 

W niczym nam dotychczas to nie przeszkadzało, ale perspektywa rozmowy z nimi na temat zagubionej bielizny była dla mojej znajomej zbyt dużym wyzwaniem. Nawet z translatorem w ręce.
Tymczasem pierwsza sprzątaczka  natychmiast przekazała sprawnie i głośno komunikat innej sprzątaczce, która akurat była na pobliskim balkonie. Ta, rycząc ze śmiechu przechyliła się, by powiedzieć to sprzątaczowi z parteru. Ten gdzieś zadzwonił i coś mówił do mojej znajomej. Głośno, po turecku i bez translatora. I wtedy koleżanka zrobiła w tył zwrot i zwiała. Kiedy dopadła do nas, powiedziała, że do recepcji nie pójdzie, choćby ją kroili i tak naprawdę, to ona już żadnych majtek nie chce, czym z kolei zainteresowali się wszyscy słuchający i mocno zaniepokojony obrotem spraw jej osobisty małżon.
Teraz czekamy na konsekwencje tego zaniedbania i rosnącej popularności. Wszyscy zastanawiamy się na ile można wierzyć elektronicznym tranlatorom. Bo tak naprawdę może jedno słowo ma wiele znaczeń? No i zainteresowani zbiorowo odzyskaniem zagubionej bielizny, pilnujemy miejsca, które rozpoznaliśmy, jako hotelowy punkt odbioru rzeczy znalezionych.

A na koniec oświadczam, że wszystko, co tutaj opisałam, zmyśliłam. Wszelkie podobieństwa do osób i zdarzeń są przypadkowe, a jeśli ktoś myśli, że opisana znajoma kiedyś zgubiła ściereczkę do okularów i przeciągnęła grupę swoich koleżanek kilkanaście kilometrów, by ściereczkę odzyskać - to się myli.
Wyprę się wszystkiego.
To na wypadek, gdyby moja relacja miała zaważyć na miejscu spożywania przez mnie posiłków do końca pobytu. Historia kultury zna przypadki karania twórców, którzy odważyli się opisać rzeczywistość. Kara wykluczenia jest w tym wypadku najbardziej prawdopodobna.
No chyba, że znajdę czarne majtki.

Czytaj więcej »

A jednak

02:03

Kiedy patrzę w prawo, widzę intensywną czerwień pelargonii na tle fuksjowej bugenwilli, a to wszystko w otoczeniu soczystej zieleni, oślepiającej bieli ściany budynku, odbijającej refleksy słonecznych promieni. Do tego błękit nieba. Czerwień i pelargonia ta sama, co w kraju, ale tutaj krzak ma wysokość około półtora metra, a ukwiecenie jest tak obfite, że czerwień zdaje się zalewać świat cały. Rozsypuje się wokół i nie jest już żadną ozdóbką. Jest siłą i pięknem przyrody.
To cała reszta jest dodatkiem.
Dwa tygodnie z takim widokiem za oknem. Dwa tygodnie czasu na to, by z sobą porozmawiać. By w gonitwie codziennego życia poprzestawiać wszystkie sprawy, ustalić ze sobą, co jest urodą, a co dodatkiem, co istotą, a co jedynie ozdóbką. I w czym tkwi siła, a co jest tylko marketingowym zabiegiem lub jego konsekwencją. Jest dobrze.
Przed wyjazdem miałam szczery zamiar całkowicie się wyłączyć. Jednak znalezione znienacka wifi, które – o dziwo! czasem działa – spowodowało, że na FB wrzuciłam kilka zdjęć z hotelu, z wycieczki. Posypały się prośby o nazwę hotelu, miejscowość i pytania o okoliczności. W tej sytuacji moja społeczna natura wzięła górę i postanowiłam się podzielić doświadczeniami, skoro planujecie urlopy i szukacie miejsc sprawdzonych.
Dla takich jak ja, Turcja w okolicach Bodrum, to strzał w samą 10. Z kilku powodów, które od lat niezmiennie dominują przy wyborze wakacji.
Po pierwsze murowana pogoda i jak dotychczas ( który to z rzędu pobyt?) nigdy żadnej wpadki. Cieplutko, ale bez zniewalającego upału, lekki wietrzyk od morza załatwia wszystkie problemy. Zazwyczaj przyjeżdżamy tutaj w czerwcu i wtedy bywa nawet chłodno wieczorami. Ale jestem jedyną osobą, która wkłada długi rękaw,  więc to chyba jednak sprawa osobistego doświadczenia.
Po drugie hotele – małe, z klimatem, tzw. boutiquowe. Nie ma kilkupiętrowych molochów, więc ludzi mało i dzięki temu w naszej wiosce panuje atmosfera nadmorskiej miejscowości, z przewagą morza, plaży i namiastką promenady, przy której stoją maleńkie i w połowie puste hoteliki. Tylko w jednym jest dyskoteka (do 22!), w kilku muzyka na żywo. Wszystko jest  przed sezonem, już w gotowości, ale ciągle przed. Nie ma wrzasku, hałasu. Spokój.
Po trzecie – nie ma moich ulubionych towarzyszy wakacyjnych podróży, czyli Anglików i Rosjan. Nie ma – bo w tej miejscowości zachowały się hotele bez opcji all inclusive. W takim właśnie jesteśmy - czyli nie ma alkoholu przez cały dzień, nie ma baru, którego trzeba pilnować, bo może być wzięty. W dodatku jeść dają tylko dwa razy dziennie, a to niektórym miłośnikom all inclusive kojarzy się ze śmiercią głodową. W Turcji oferta bez all inclusive jest raczej nietypowa i chyba tylko tutaj, w Bodrum, można na nią liczyć. Już wiem, że im skromniejsza oferta, tym lepsze wakacje, choć może obiektów obserwacji znacznie mniej. Ale za to można zajrzeć w siebie.
Po czwarte jedzenie. Turcja to raj dla smakoszy i miłośników zdrowego odżywiania. Kuchnia jest lekka, pełna warzyw i owoców. Byłam tu wiele razy i nigdy się nie zawiodłam. Zawsze było przepysznie. A porównując proporcje cenowe innych ofert z basenu Morza Śródziemnego, tureckie wakacje są dużo tańsze i dużo smaczniejsze, niż na przykład greckie czy hiszpańskie. A ponieważ jest tak pysznie, wybieram zawsze opcje wakacyjne bez pięciu posiłków w cenie, bo jedyna rzecz, której mi tutaj brakuje, to zdrowego rozsądku. Wolę nie ćwiczyć swojej silnej woli, która u mnie, w starciu z obfitym bufetem, słabnie niemiłosiernie.
Właściwe ginie gdzieś w drodze do restauracji, a w środku jestem już całkowicie bezbronna i zdana na łaskę i niełaskę kolorów, smaków i pokus. Gdybym to robiła pięć razy dziennie, poległabym z kretesem.
Po piąte zabytki.  Podobno najwięcej greckich zabytków, jest w Turcji. I kolejki do zwiedzania ździebko mniejsze.
Po szóste – ten raj kosztuje mniej, niż wakacje w Polsce.
Po siódme jedyna możliwość kupienia najtaniej absolutnie wszystkich podróbek światowych marek, o których lokalni , zachwalając swój towar mówią, „oridżinal copy – gud prais, dobra cena”
O tym z jakiego biura tu przyjechaliśmy i w jakim hotelu jesteśmy, chętnie napiszę zainteresowanym na priv. W końcu ciągle jeszcze nikt mi za moją miłość do Turcji nie płaci i to co piszę wynika jedynie z sympatii do ludzi.


Czytaj więcej »

Czas odlotu

04:07

Ogłaszam przerwę wakacyjną od pisania, bycia w sieci, sprawdzania wiadomości i wszelkiej innej aktywności. Będę bez telefonu, sieci i bez zobowiązań, za to w kontakcie ze samą sobą.
Ostatnio o to najtrudniej.

Odezwę się po powrocie.
Czytaj więcej »